Ω το τανγκό...

ω το τανγκό του πολέμου με αρμονικές κινήσεις,
χάδια και παρολίγον φιλιά,
χέρια ενωμένα,
σώματα δεμένα με κλωστές
που απο παλιά μπλέχτηκαν στα κλαδιά του πόθου.
Με βρίσκεις στο ταξίδι,
κι ο πόλεμος είναι μέσα μας ακόμα
και στις χειρότερες τρυφερότητες που μας φαίνονται ακίνητες.
(Μέλια)

 

Βασιλικός,
θυμάρι,
αλισφακιά,
νυχτερινό μπανάκι,
ο σείριος,
ένα φεγγάρι
και ένα κύμα.

 

Aχαρτογράφητες καρδιές,

γεωγραφίες προσώπου,

κλειστά μάτια,

θέατρο ονείρων

κι εκείνο το λουλουδάκι στο σεντόνι της γιαγιάς,

την βραδιά που δεν το περίμεναν ότι θα κοιμηθούν μαζί.

(Μέλια Πουρή)



 

 

#20

Ήσουν καλυμμένος από φύλλα
και κανείς δεν έβλεπε που τα σπλάχνα σου πέτρωναν σιγά σιγά και γίνονταν βότσαλα.

Και η ανταύγεια του νερού έπεφτε πάνω τους

καθώς βρίσκονταν στο σημείο που αρχίζουν τα παιδιά να μην πατώνουν και η πλώρη της βάρκας κάθεται με έναν υπόκωφο ήχο.

Εκεί είχαν πετρώσει τα σπλάχνα σου κι αναπαύονταν στην ακινησία ενώ εσύ ακόμα έβαζες αντηλιακό να μην καεί το δέρμα.

Αλλά ήταν μάταιο, γιατί το πρόσωπο δάκρυζε μόνο πίσω απ' την περικεφαλαία.
(Μέλια Πουρή)

 

 

 

 

#19

 

#18

 

 

 

#17

Ελαφένιο αγγελάκι σε φυλάει,
κρατάς βαλσαμωμένο μέλλον
καθώς τα δάχτυλά σου αργά αγγίζουν το ύφασμα,
τις πετσέτες, την άμμο, επιστρέφοντας στο ρυθμό της γέννησής σου.
Κι η σιωπή μόνο σιωπή δεν είναι.
Και η τύφλωση, σε ενώνει με το σύμπαν.
(Μέλια Πουρή)

 

 

 

 

#16

Το μικρό κορίτσι έτεινε τα αρνητικά του φιλμ
προς τον ήλιο προσπαθώντας να δει μέσα τους.
Όλη την ημέρα αυτό το παιχνίδι.
Χρόνια μετά είχαν να λένε για την σιωπή της
και για το διεισδυτικό της βλέμμα κάρβουνο.
(Μέλια Πουρή)

 

#15

Έκπτωτος άγγελος, λεπρός.
Με συντροφιά μόνο τις τροχιές των πουλιών.
Άλλα θα τον χαιρετήσουνε κι άλλα θα περιμένουν να τον φάνε.
Όμως, σκέφτηκε, το χέρι μου μπορεί ακόμα να χαιδεψει το χώμα.
Και κρατήθηκε στη ζωή όπως κρατιούνται τα παιδιά από μια αγκαλιά μπαλόνια με ήλιο.
Και γιατρεύτηκε, όπως πετάνε τα παιδιά.
(Μέλια Πουρή)

 

 

 

 

#14

Έσκυψες το κεφάλι,
ουρά στα σκέλια,
ψυχή κι αυτή.
Τα χέρια σου σε ένα φλαμένκο,
αγαπάνε και δίνονται χωρίς να σε ρωτάνε.
(Μέλια Πουρή)

 

 

 

 

#13

Ο Διογένης κράτησε τα ξυλάκια του Κομφούκιου και προσπάθησε να φάει.
Το φάντασμα χαμογέλασε
 κι ένα ηδονικό μυρμήγκιασμα ξεκίνησε απ' τα πέλματα κι ανέβαινε...
η χρονομηχανή είναι μέσα μας.
(Μέλια Πουρή)